ജൂലൈ 3 - മാർത്തോമാ ശ്ലീഹായുടെ ദുഖ്റോനോ ഒരു ചരിത്ര പഠനം

കാലം ഒരു നദിയാണ്; അതിന്റെ ഒഴുക്കിൽ പല സത്യങ്ങളും ഒലിച്ചുപോകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ചില ഓർമ്മകൾ ആ നദിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന പാറകൾ പോലെയാണ് - അവയെ വെള്ളം മൂടിയേക്കാം, എന്നാൽ അവ ഒഴുകിപ്പോകില്ല. മാർത്തോമാ ശ്ലീഹായുടെ ഓർമ്മ അത്തരത്തിലൊന്നാണ്. രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും, മലയാളക്കരയിലെ ഓരോ പള്ളിമണിയും അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് ആ ഒരു നാമത്തിലേക്ക് തന്നെ തിരികെയെത്തുന്നു - തോമാ, "ദിദിമോസ്", ഇരട്ട എന്ന അർത്ഥമുള്ള ആ പേരിലേക്ക്. ജൂലൈ 3 എന്ന ഈ ദിനത്തിൽ, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ലോകമെമ്പാടും ഒരു "ദുഖ്റോനോ" - അഥവാ വിശുദ്ധ സ്മരണ - ആചരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ ദിനം എന്തിന്റെ ഓർമ്മയാണ്? ഇത് കേവലം ഒരു മരണത്തിന്റെയോ ജനനത്തിന്റെയോ ഓർമ്മയല്ല. ഇത് ഒരു ദേഹത്തിന്റെ, ഒരു തിരുശേഷിപ്പിന്റെ, ഭാരതത്തിൽ നിന്ന് മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിലേക്കുള്ള ഒരു മഹായാത്രയുടെ ഓർമ്മയാണ്. ഈ യാത്രയാണ് ഭാരതസഭയെയും അന്ത്യോക്യൻ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തെയും എന്നെന്നേക്കുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച ചരടായി മാറിയത്. സംശയത്തിൽ നിന്ന് സാക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഗലീലായിലെ ഒരു മുക്കുവഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ച തോമാ, പന്ത്രണ്ട് ശ്ലീഹന്മാരിൽ ഒരാളായി കർത്താവിനാൽ വിളിക്കപ്പെട്ടു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം അദ്ദേഹത്തെ മൂന്ന് സന്ദർഭങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു - ഓരോന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ ഒരു ആഴമേറിയ പാളി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ലാസറിന്റെ മരണവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, "നാമും അവനോടുകൂടെ മരിക്കുവാൻ പോക" എന്ന് സഹശിഷ്യന്മാരോട് പറഞ്ഞ ധീരനായ തോമാ; അത്താഴമുറിയിൽ "വഴി ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല" എന്ന് ചോദിച്ച ജിജ്ഞാസുവായ തോമാ; ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കർത്താവിന്റെ മുറിവുകൾ തൊട്ട് "എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ" എന്ന് ഏറ്റുപറഞ്ഞ വിശ്വാസിയായ തോമാ. ഈ അവസാന സംഭവം കാരണം ചരിത്രം അദ്ദേഹത്തെ "സംശയാലുവായ തോമാ" എന്ന് വിളിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നാൽ സുറിയാനി പാരമ്പര്യം ഇതിനെ മറ്റൊരു വെളിച്ചത്തിലാണ് കാണുന്നത്: സത്യസന്ധമായ അന്വേഷണം ദിവ്യസത്യത്തിന്റെ കണ്ടെത്തലിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്ന ഒരു മാതൃകയായി. സംശയത്തിന്റെ ഇരുട്ടിലൂടെ കടന്നുപോയവനാണ്, പിന്നീട് അന്യദേശങ്ങളിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വെളിച്ചം കൊണ്ടുപോകാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടത് - ഇതൊരു യാദൃച്ഛികതയല്ല, മറിച്ച് ദൈവിക പദ്ധതിയുടെ ഒരു കാവ്യാത്മക ന്യായമാണെന്ന് പിതാക്കന്മാർ ദർശിച്ചു. കിഴക്കോട്ടുള്ള യാത്ര റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തിക്കപ്പുറത്തേക്ക് സുവിശേഷം എത്തിച്ച ഏക ശ്ലീഹാ എന്ന സവിശേഷത തോമായ്ക്കുണ്ട്. "സുറിയാനി അപ്പസ്തോല പ്രവൃത്തികൾ" (Acts of Thomas) എന്ന എ.ഡി. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ എദേസ്സയിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥം, തോമായുടെ ഭാരതയാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പ്രാചീനമായ വിശദമായ വിവരണം നൽകുന്നു. ഭാരതത്തിലേക്ക് പോകാൻ ആദ്യം വൈമനസ്യം കാട്ടിയ ശ്ലീഹായ്ക്ക്, "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ഉണ്ട്" എന്ന ദർശനം ലഭിച്ചതായി ആ ഗ്രന്ഥം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. എ.ഡി. 52-ൽ, മുസിരിസ് (ഇന്നത്തെ കൊടുങ്ങല്ലൂരിനടുത്ത്) തീരത്ത് ശ്ലീഹായുടെ പാദം പതിഞ്ഞു എന്നാണ് പാരമ്പര്യം. അവിടെ നിന്ന് അദ്ദേഹം മലബാർ തീരത്തുടനീളം സഞ്ചരിച്ച്, ഏഴ് പള്ളികൾ സ്ഥാപിച്ച് (ഏഴര പള്ളികൾ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു), യഹൂദരെയും തദ്ദേശീയരെയും ക്രിസ്തുവിലേക്ക് നയിച്ചു. ഈ യാത്ര കേവലം ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഒരു സഞ്ചാരമായിരുന്നില്ല; കിഴക്കിനും പടിഞ്ഞാറിനും, യുക്തിക്കും ധ്യാനത്തിനും ഇടയിലുള്ള ഒരു ആത്മീയ പാലമായിരുന്നു അതെന്ന് സുറിയാനി ആരാധനക്രമ കാവ്യങ്ങൾ വർണ്ണിക്കുന്നു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം കിഴക്കൻ തീരത്തെ മൈലാപ്പൂരിലേക്ക് (ഇന്നത്തെ ചെന്നൈ) നീങ്ങി, തന്റെ ശുശ്രൂഷ അവിടെയും തുടർന്നു. മൈലാപ്പൂരിലെ രക്തസാക്ഷിത്വം എ.ഡി. 72-ൽ (ചില പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഡിസംബർ 18-നെ കുന്തമേറ്റ ദിവസമായും, ഡിസംബർ 21-നെ കാലം ചെയ്ത ദിവസമായും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു), മൈലാപ്പൂരിനടുത്തുള്ള ഒരു മലയിൽ പ്രാർത്ഥനാനിരതനായിരിക്കെ, പ്രാദേശിക ഭരണാധികാരിയുടെ കോപത്തിന് ഇരയായി ശ്ലീഹാ കുന്തമേറ്റ് വീണു. "സുറിയാനി അപ്പസ്തോല പ്രവൃത്തികളിൽ" ഈ ഭരണാധികാരിയെ "മസ്ദായി" രാജാവ് എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത് - ഗ്രീക്ക്, ലത്തീൻ സ്രോതസ്സുകളിൽ "മിസ്ദേവൂസ്" എന്നും. ചരിത്രകാരന്മാർ ഈ പേരിനെ കുഷാൻ ചക്രവർത്തിയായ വാസുദേവൻ ഒന്നാമന്റെ നാണയങ്ങളിൽ കാണുന്ന "ബസ്ദേവോ" എന്ന പേരുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. ശ്ലീഹായുടെ ശരീരം മൈലാപ്പൂരിൽ തന്നെ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ആ കബറിടത്തിന് മീതെയാണ് ഇന്ന് സാൻ തോമെ ബസിലിക്ക നിലകൊള്ളുന്നത്. എന്നാൽ ഈ കഥയുടെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ അധ്യായം ഇനിയും ബാക്കിയാണ് - അതാണ് നാം ഇന്ന്, ജൂലൈ 3-ന്, ഓർക്കുന്നത്. എദേസ്സയിലേക്കുള്ള തിരുശേഷിപ്പ് യാത്ര - ദുഖ്റോനോയുടെ ഹൃദയം എദേസ്സ (ഇന്നത്തെ തുർക്കിയിലെ ഊർഹായ്) നാലാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ സുറിയാനി ക്രൈസ്തവതയുടെ ബൗദ്ധിക-ആത്മീയ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ആ നഗരത്തിലെ സഭ തന്നെയാണ് തോമായെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം അപ്പസ്തോലനായി കണക്കാക്കിയത് - കാരണം, തക്ഷശിലയിൽ നിന്നും മലബാറിൽ നിന്നും തോമാ എദേസ്സൻ സഭയ്ക്ക് ലേഖനങ്ങൾ അയച്ചിരുന്നു എന്നും, അവ ആരാധനാവേളകളിൽ വായിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നും പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. ഈ ആത്മബന്ധമാണ് പിന്നീട് ഒരു ചരിത്രസംഭവത്തിലേക്ക് നയിച്ചത്. എ.ഡി. 232-ൽ, ഖബീൻ എന്ന പേരുള്ള ഒരു വ്യാപാരി മുഖേന, ശ്ലീഹായുടെ തിരുശേഷിപ്പിന്റെ ഗണ്യമായ ഭാഗം മൈലാപ്പൂരിൽ നിന്ന് എദേസ്സയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സുറിയാനി സഭാപിതാവായ മാർ അപ്രേം (St. Ephrem the Syrian) തന്റെ "കർമീനാ നിസിബീനാ" എന്ന കാവ്യസമാഹാരത്തിൽ ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു പ്രാചീന സുറിയാനി സഭാപഞ്ചാംഗം ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ജൂലൈ 3 - ഭാരതത്തിൽ കുന്തമേറ്റ് വീണ മാർത്തോമാ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം ഊർഹായിലാണ്, വ്യാപാരിയായ ഖബീൻ അത് അവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ഒരു മഹോത്സവം." ആ വിശുദ്ധ തിരുശേഷിപ്പിന്റെ വരവ് എദേസ്സായിലെ വിശ്വാസികൾക്ക് ഒരു വിശുദ്ധന്റെ ശരീരാവശിഷ്ടം ലഭിച്ചതെന്നതിലുപരി, സ്വന്തം അപ്പോസ്തോലന്റെ സാന്നിധ്യം നഗരത്തിൽ എത്തിയ മഹാനുഗ്രഹം എന്ന നിലയിലാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. നഗരം മുഴുവൻ ആത്മീയ ആനന്ദത്തിലും മഹോത്സവാന്തരീക്ഷത്തിലും മുങ്ങി. മാർത്തോമ്മാ ശ്ലീഹാ അവരുടെ അപ്പോസ്തോലനായി ആദരിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകളുടെ സ്വീകരണം എദേസ്സായുടെ സഭാചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മഹത്തായ ആഘോഷങ്ങളിലൊന്നായി മാറി. അതുകൊണ്ടാണ് ജൂലൈ 3 ഒരു തിരുശേഷിപ്പ് മാറ്റത്തിന്റെ വാർഷികദിനം എന്നതിലുപരി, "ഞങ്ങളുടെ അപ്പോസ്തോലൻ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ വന്നു വസിച്ച ദിവസം" എന്ന ആത്മീയ ആനന്ദത്തോടെ എദേസ്സായിലെ വിശ്വാസികൾ തലമുറകളായി ആഘോഷിച്ചത്. പിന്നീട് ഈ ദുഖ്റോനോ സുറിയാനി സഭയുടെ പൊതുപാരമ്പര്യമായി മാറുകയും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സുറിയാനി വിശ്വാസികൾ അതിനെ അതേ ഭക്തിയോടും സന്തോഷത്തോടും കൂടി ആചരിക്കുകയും ചെയ്തു. മാർ അപ്രേം രചിച്ച സ്തുതിഗീതങ്ങളിൽ, ഭാരതത്തെ "ഇരുണ്ട ദേശം" എന്നും, തോമായുടെ സുവിശേഷഘോഷണത്തിലൂടെ ആ ഇരുട്ട് "പ്രകാശപൂരിതമായി" എന്നും വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ കാവ്യങ്ങൾ എട്ടും ഒൻപതും നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ കയ്യെഴുത്തുപ്രതികളിൽ ഇന്നും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു - ഭാരതസഭയ്ക്കും സുറിയാനി അന്ത്യോക്യൻ പാരമ്പര്യത്തിനും ഇടയിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ സാഹിത്യപരമായ സാക്ഷ്യമായി. എ.ഡി. 394-ൽ, എദേസ്സയിലെ മെത്രാപ്പോലീത്ത കുറൊസ് ഒന്നാമൻ ഈ തിരുശേഷിപ്പുകൾ നഗരത്തിനുള്ളിലെ ഒരു ദേവാലയത്തിലേക്ക് മാറ്റി. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം, ഈ തിരുശേഷിപ്പിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഇറ്റലിയിലെ ഓർത്തോണയിലേക്കും കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു, മറ്റൊരു ഭാഗം മൈലാപ്പൂരിൽ തന്നെ ശേഷിച്ചു. ഇപ്രകാരം ഒരു ശ്ലീഹായുടെ ഭൗതികാവശിഷ്ടം തന്നെ, ഭാരതത്തെയും മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയെയും യൂറോപ്പിനെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മൂർത്തമായ ചരടായി മാറി. മൂന്ന് സ്മരണകൾ, ഒരു ശ്ലീഹാ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യം മാർത്തോമാ ശ്ലീഹായെ വർഷത്തിൽ മൂന്ന് ദിനങ്ങളിലായി അനുസ്മരിക്കുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്: ഡിസംബർ 18 - കുന്തമേറ്റ ദിനം; ഡിസംബർ 21 - കാലം ചെയ്ത ദിനം; ജൂലൈ 3 - തിരുശേഷിപ്പ് എദേസ്സയിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ട ദിനം, "ദുഖ്റോനോ" എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ മൂന്നിൽ ജൂലൈ 3 ആണ് പരമ്പരാഗതമായി ഏറ്റവും വലിയ ഉത്സവമായി ആചരിക്കപ്പെട്ടത് - കാരണം അതാണ് ഭാരതസഭയും അന്ത്യോക്യൻ സഭയും തമ്മിലുള്ള ജീവനുള്ള കണ്ണിയെ ഏറ്റവും തെളിച്ചത്തോടെ പ്രകടമാക്കുന്ന ദിനം.ഇതിനുപുറമേ, ഉയിർപ്പ് പെരുന്നാളിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യ ഞായറാഴ്ച (പുതുഞായർ) ശ്ലീഹായുടെ "എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ദൈവമേ" ( Moran wa-Alohan ܡܳܪܰܢ ܘܰܐܠܳܗܰܢ ) "Our Lord and our God" (യോഹന്നാൻ 20:28) എന്ന വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തെ ഓർത്തു കൊണ്ട് വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ആഘോഷിക്കുന്നു. "ദുഖ്റോനോ" എന്ന സുറിയാനി പദത്തിന്റെ അർത്ഥം കേവലം "ഓർമ്മ" എന്നല്ല. അത് ഭൂതകാലത്തെ വർത്തമാനത്തിലേക്ക് ആനയിക്കുന്ന ഒരു ആരാധനാക്രമ പ്രവൃത്തിയാണ് - ഒരു സംഭവത്തെ വീണ്ടും ജീവസുറ്റതാക്കുന്ന, സഭയെ അതിന്റെ വേരുകളിലേക്ക് തിരികെക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ പ്രവൃത്തി. ഓരോ ജൂലൈ 3-നും, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ദേവാലയങ്ങളിൽ ഈ ദുഖ്റാനോ ആചരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഖബീൻ എന്ന വ്യാപാരി തന്റെ യാത്രാസഞ്ചിയിൽ വഹിച്ചുകൊണ്ടുപോയ ആ തിരുശേഷിപ്പ് വീണ്ടും നമ്മുടെ ഇടയിൽ സന്നിഹിതമാകുന്നു. ഒരു ചിന്താപൂർവ്വമായ സമാപനം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു ശ്ലീഹായുടെ അസ്ഥികളുടെ യാത്ര ഇത്രയേറെ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നത്? കാരണം, ആ യാത്ര ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര സത്യത്തിന്റെ ഭൗതികമായ പ്രതിഫലനമാണ്: സഭ ഒരു ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ സ്വത്തല്ല, മറിച്ച് ഒരു ശരീരമാണ് - ഭാരതത്തിലും മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിലും യൂറോപ്പിലും ഒരേസമയം വേരൂന്നിയ, എന്നിട്ടും ഒരൊറ്റ വിശ്വാസത്താൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ശരീരം. മാർ അപ്രേം എഴുതിയതുപോലെ, മരണം തോമായെ ഭാരതത്തിൽ വീഴ്ത്തിയപ്പോൾ, ആ അതേ ശ്ലീഹാ എദേസ്സയിൽ വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു - രണ്ട് ദേശങ്ങളിലും, തന്റെ പൂർണ്ണതയോടെ. ഇന്ന്, മലയാളക്കരയിലെ ഓരോ യാക്കോബായ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനിയും ഈ ദുഖ്റോനോ ആചരിക്കുമ്പോൾ, അവർ കേവലം ഒരു പ്രാചീന സംഭവത്തെയല്ല അനുസ്മരിക്കുന്നത്. അവർ സ്വന്തം ഐഡന്റിറ്റിയുടെ ഉറവിടത്തെയാണ് സ്പർശിക്കുന്നത് - സംശയത്തിൽ നിന്ന് വിശ്വാസത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ച, ഭാരതത്തിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വെളിച്ചം കൊണ്ടുവന്ന, ഒടുവിൽ തന്റെ അസ്ഥികളാൽ പോലും ഭാരതത്തെയും അന്ത്യോക്യയെയും ബന്ധിപ്പിച്ച ആ ശ്ലീഹായുടെ പൈതൃകത്തെ. മാർത്തോമാ ശ്ലീഹായുടെ മാധ്യസ്ഥ്യം നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും മേൽ ഉണ്ടാകട്ടെ. അവലംബങ്ങൾ: Acts of Thomas (2nd century Syriac text); St. Ephrem the Syrian, Carmina Nisibena XLII; Syriac Ecclesiastical Calendar (attested from early manuscripts); traditional accounts preserved in the West Syriac liturgical tradition. © JacobiteOnline.com — സഭാചരിത്ര ലേഖന പരമ്പര

Comments (0)

Related Stories