കേരള ക്രൈസ്തവ സഭാചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകവും വിവാദപരവുമായ സംഭവങ്ങളിലൊന്നാണ് 1599 ജൂൺ 20 മുതൽ 26 വരെ നടന്ന ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസ് (Synod of Diamper). കേരളത്തിലെ സഭാചരിത്രം അറിയുന്നവർക്ക് ഈ സുന്നഹദോസിന്റെ പ്രാധാന്യവും അതിന്റെ ദൂരവ്യാപകമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും നന്നായി അറിയാം.തൃപ്പൂണിത്തുറയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം അഞ്ച് കിലോമീറ്റർ തെക്കായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഉദയംപേരൂർ എന്ന ഗ്രാമമാണ് ഈ ചരിത്രസംഭവത്തിന് വേദിയായത്. ഇന്ന് നഗരപ്രാന്തത്തിന്റെ വികസനമുദ്ര കൈവരിച്ച ഈ പ്രദേശം, ഒരുകാലത്ത് ഇന്ത്യൻ ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തിന്റെ ഗതിമാറ്റിയ സംഭവത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച മണ്ണാണ്.ഗോവ ആസ്ഥാനമായിരുന്ന പോർച്ചുഗീസ് റോമൻ കത്തോലിക്കാ (ലത്തീൻ) സഭയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, കേരളത്തിലെ നസ്രാണി ക്രൈസ്തവരെ റോമൻ സഭയുടെ ഭരണക്രമത്തിലും വിശ്വാസപരമായ ഏകീകരണത്തിലും കൊണ്ടുവരിക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഈ സുന്നഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടിയത്. അന്നത്തെ ഗോവ മെത്രാപ്പോലീത്തയായ ഡോ. അലെക്സിയോ ഡി മെനസിസ് (Aleixo de Menezes) ആയിരുന്നു സമ്മേളനത്തിന്റെ മുഖ്യസംഘാടകനും അധ്യക്ഷനും.സുന്നഹദോസ് അങ്കമാലി രൂപതയുടെ അധികാരപരിധിയിലായിരുന്നുവെങ്കിലും, അത് നടന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ പേരിലാണ് ചരിത്രത്തിൽ "ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസ്" എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.ഈ സമ്മേളനത്തിൽ പോർച്ചുഗീസ് സഭാപ്രതിനിധികൾക്കൊപ്പം കേരളത്തിലെ വിവിധ പള്ളികളിൽ നിന്നുള്ള 153 വൈദികരും 660 അൽമായ പ്രതിനിധികളും പങ്കെടുത്തു. കൊച്ചിയിൽ നിന്നുള്ള ഗായകസംഘവും പോർച്ചുഗീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും സമ്മേളനത്തിൽ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. മെനസിസിനെ സഹായിക്കാൻ ഫ്രാൻസിസ് റോസ് ഉൾപ്പെടെ നിരവധി വൈദികരും ഉണ്ടായിരുന്നു. മലയാളഭാഷയിൽ പ്രാവീണ്യമുണ്ടായിരുന്ന ഫ്രാൻസിസ് റോസ് സുന്നഹദോസിന്റെ നടപടികളിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.സുന്നഹദോസിലൂടെ കേരളത്തിലെ പുരാതന സുറിയാനി സഭയുടെ ആരാധനക്രമത്തിലും വിശ്വാസജീവിതത്തിലും നിരവധി മാറ്റങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കി. സുറിയാനി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ലത്തീൻ സഭയുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങൾക്കനുസൃതമായി തിരുത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ചില പുരാതന സുറിയാനി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ നിരോധിക്കുകയും അവയുടെ കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതായി ചരിത്രരേഖകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അച്ചടിസാങ്കേതികവിദ്യ വ്യാപകമാകുന്നതിന് മുമ്പുള്ള കാലമായിരുന്നതിനാൽ, നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട പല ഗ്രന്ഥങ്ങളും എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ വിലയിരുത്തുന്നു. ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസിന് മുമ്പുള്ള മലങ്കര സഭയുടെ നിരവധി രേഖകളും അഗ്നിക്കിരയായതായി പരമ്പരാഗത ചരിത്രവിവരണങ്ങളിൽ പറയപ്പെടുന്നു.അതേസമയം, റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മാതൃകയിൽ പള്ളികളിലെ അൾത്താരകളിൽ ചിത്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനും അനുവദിക്കുന്നതിനും ഈ സുന്നഹദോസ് വഴിയൊരുക്കി.എന്നാൽ ഈ മാറ്റങ്ങൾ മലങ്കര നസ്രാണികളുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിലുള്ള അസ്വസ്ഥതയും പ്രതിഷേധവും സൃഷ്ടിച്ചു. സുന്നഹദോസിൽ വെച്ച് ശക്തമായി എതിർക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നെങ്കിലും, വർഷങ്ങൾക്കകം അതൊരു ജനകീയ പ്രതിഷേധമായി വളർന്നു. അതിന്റെ പര്യവസാനമായിരുന്നു 1653-ലെ കൂനൻ കുരിശ് ശപഥം.മട്ടാഞ്ചേരിയിലെ കുരിശിൽ കെട്ടിയിരുന്ന കയറിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വിശ്വാസികൾ ഒരുമിച്ച് പിടിച്ച്, വിദേശ സഭാഭരണത്തിന് കീഴടങ്ങില്ലെന്ന് ശപഥം ചെയ്ത സംഭവം മലങ്കര സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലെ വഴിത്തിരിവായി മാറി. ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ കുരിശ് വളഞ്ഞതിനാലാണ് പിന്നീട് അത് "കൂനൻ കുരിശ്" എന്നറിയപ്പെട്ടതെന്ന് പരമ്പരാഗത വിവരണം പറയുന്നു.എന്നാൽ ചില ചരിത്രകാരന്മാർ മറ്റൊരു വ്യാഖ്യാനവും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ പേര് "കുഞ്ഞൻകുരിശ് ശപഥം" ആയിരുന്നുവെന്നും, "കുഞ്ഞൻ" എന്ന മലയാളപദം ലത്തീൻ രേഖകളിൽ Cunnan എന്ന് എഴുതപ്പെട്ടത് പിന്നീട് "കൂനൻ" എന്നായി വായിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും അവർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ അത് ഒരു "സത്യപ്രതിജ്ഞ"യല്ല, മറിച്ച് വിദേശ പറങ്കി മതനേതൃത്വത്തിനെതിരായ ഒരു ശപഥം ആയിരുന്നുവെന്നും അവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.ഏതായാലും, ഒരു കാര്യത്തിൽ ചരിത്രകാരന്മാർ പൊതുവെ യോജിക്കുന്നു. ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസും അതിനെതിരായ പ്രതികരണങ്ങളും കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി മാറ്റിമറിച്ച സംഭവങ്ങളാണ്. ചില ചരിത്രപണ്ഡിതന്മാർ ഇതിനെ ഇന്ത്യയിലെ വിദേശ ആധിപത്യത്തിനെതിരായ ആദ്യകാല സംഘടിത ജനകീയ പ്രതിഷേധങ്ങളിലൊന്നായി പോലും വിലയിരുത്തുന്നുണ്ട്.427 വർഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസ് വെറും ഒരു ചരിത്രസംഭവമല്ല; വിശ്വാസം, പാരമ്പര്യം, സഭാസ്വാതന്ത്ര്യം, സംസ്കാരം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള നിരന്തരമായ ചർച്ചകൾക്ക് ഇന്നും പ്രചോദനമാകുന്ന ഒരു ചരിത്രനാഴികക്കല്ലാണ് അത്.ഒരു അവസാന നിരീക്ഷണംഅഞ്ച് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പ് നടന്ന ഒരു സംഭവത്തെ ഇന്നത്തെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് വിലയിരുത്തുന്നത് ചരിത്രത്തോട് നീതി ചെയ്യുന്നതല്ല. അന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളും, യൂറോപ്യൻ കോളനിവൽക്കരണ ശക്തികളുടെ സ്വാധീനവും, സഭയ്ക്കുള്ളിലെ ആഭ്യന്തര വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും, പൂർവികരുടെ സഭാകേന്ദ്രങ്ങളുമായി—പ്രത്യേകിച്ച് അന്ത്യോഖ്യാ പാത്രിയർക്കീസുമായുള്ള—സമ്പർക്കം ഏതാണ്ട് അസാധ്യമാക്കിയിരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും എല്ലാം ചേർന്നാണ് ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസിലേക്കും തുടർന്നുണ്ടായ സംഭവവികാസങ്ങളിലേക്കും ചരിത്രം നീങ്ങിയത്.ചരിത്രത്തെ പഠിക്കേണ്ടത് പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്താനല്ല; മറിച്ച് അതിൽ നിന്ന് പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാനാണ്. ഇന്ന് മലങ്കര പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് രൂപംകൊണ്ട വിവിധ സഭകൾ യാഥാർഥ്യങ്ങളെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, ഭിന്നതകൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും യോജിക്കാവുന്ന മേഖലകൾ കണ്ടെത്തി പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും സഹകരണ മനോഭാവത്തോടെയും മുന്നോട്ട് പോകേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്.ചരിത്രം നമ്മെ വിഭജിക്കാനുള്ള ആയുധമാകാതെ, ഭാവിയെ കൂടുതൽ സൗഹൃദപരവും സാക്ഷ്യപൂർണവുമാക്കാനുള്ള ഗുരുവാകട്ടെ
Comments (0)