അറിവും (Knowledge) തിരിച്ചറിവും (Wisdom/Realization) തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മളെ സഹായിക്കുന്ന മൂന്ന് കഥകൾ താഴെ നൽകുന്നു. അറിവ് എന്നത് നമ്മൾ നേടുന്ന ഒന്നാണ്, എന്നാൽ തിരിച്ചറിവ് എന്നത് നമ്മൾ ആയിത്തീരുന്ന ഒന്നാണ്.
കഥ 1: പണ്ഡിതനും തോണിക്കാരനും (അറിവിന്റെ പരിമിതി)
വലിയ വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ, ശാസ്ത്രത്തിലും സാഹിത്യത്തിലും തത്വശാസ്ത്രത്തിലും തനിക്കുള്ള അറിവിൽ അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന ഒരു പണ്ഡിതൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹത്തിന് വലിയൊരു പുഴ കടക്കേണ്ടി വന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണക്കാരനായ തോണിക്കാരന്റെ വഞ്ചിയിൽ കയറി.
യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ പണ്ഡിതൻ തന്റെ അറിവ് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം തോണിക്കാരനോട് ചോദിച്ചു: "നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ഭൂമിശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും (Geology) ഭൂമിയുടെ ഘടനയെക്കുറിച്ചും പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ?"
തോണിക്കാരൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ഇല്ല യജമാനനേ, ഞാൻ സ്കൂളിൽ പോയിട്ടില്ല."
പണ്ഡിതൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു: "കഷ്ടം തന്നെ! നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കാൽഭാഗം (25%) വെറുതെയായി."
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പണ്ഡിതൻ അടുത്ത ചോദ്യം ചോദിച്ചു: "നിനക്ക് ജ്യോതിശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് (Astronomy) എന്തെങ്കിലും അറിയാമോ? നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും ഗ്രഹങ്ങളുടെയും ചലനത്തെക്കുറിച്ച്?"
തോണിക്കാരൻ വീണ്ടും തലയാട്ടി: "ഇല്ല സർ."
പണ്ഡിതൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു: "എന്തൊരു ദുരന്തം! നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പകുതിയും (50%) പാഴായിപ്പോയി."
പെട്ടെന്ന് അന്തരീക്ഷം മാറി. ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടു, ശക്തമായ കൊടുങ്കാറ്റും മഴയും തുടങ്ങി. വലിയൊരു തിരമാല വന്ന് വഞ്ചിയിൽ ഇടിക്കുകയും വഞ്ചിക്ക് കേടുപാട് പറ്റി അതിലേക്ക് വെള്ളം ഇരച്ചുകയറാനും തുടങ്ങി. വഞ്ചി മുങ്ങാൻ പോവുകയാണ്!
പരിഭ്രാന്തനായ പണ്ഡിതനെ നോക്കി തോണിക്കാരൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു: "സർ, നിങ്ങൾക്ക് നീന്താൻ അറിയാമോ?"
പേടിച്ചു വിറച്ചുകൊണ്ട് പണ്ഡിതൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: "ഇല്ല! ഞാൻ ഒരുപാട് പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ നീന്താൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല!"
തോണിക്കാരൻ പുഴയിലേക്ക് ചാടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "എങ്കിൽ സർ, സങ്കടത്തോടെ പറയട്ടെ, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നൂറു ശതമാനവും (100%) ഇതാ തീരാൻ പോവുകയാണ്!"
ഗുണപാഠം: പണ്ഡിതന് ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ അറിവ് (Knowledge) ഉണ്ടായിരുന്നു, അത് തലച്ചോറിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ നിമിഷത്തിൽ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ഏറ്റവും അത്യാവശ്യമായ പ്രായോഗികമായ തിരിച്ചറിവ് (Realization) അദ്ദേഹത്തിന് ഇല്ലായിരുന്നു. അറിവ് നിങ്ങൾക്ക് വലിയ പദവികൾ തരുമായിരിക്കാം, എന്നാൽ ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ മറികടക്കാൻ തിരിച്ചറിവ് തന്നെ വേണം.
കഥ 2: രണ്ട് സന്യാസിമാരും യുവതിയും (നിയമങ്ങളും അതിന്റെ അർത്ഥവും)
ഗുരുവും ശിഷ്യനുമായ രണ്ട് സന്യാസിമാർ ഒരു യാത്രയിലായിരുന്നു. സ്ത്രീകളെ സ്പർശിക്കുകയോ അവരോട് സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യരുതെന്ന കർശനമായ വ്രതമുള്ള ഒരു ആശ്രമത്തിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്നു അവർ.
യാത്രയ്ക്കിടയിൽ അവർ ശക്തമായ ഒഴുക്കുള്ള ഒരു പുഴയുടെ തീരത്തെത്തി. അവിടെ ഒരു യുവതി പുഴ കടക്കാൻ കഴിയാതെ വിഷമിച്ച് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒഴുക്ക് കണ്ട് അവൾ ഭയന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഇത് കണ്ട മുതിർന്ന സന്യാസി (ഗുരു) ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ആ യുവതിയെ തന്റെ തോളിലേറ്റി പുഴ കടത്തി, അപ്പുറത്തെ തീരത്ത് സുരക്ഷിതമായി ഇറക്കിവിട്ടു. അവൾ നന്ദി പറഞ്ഞു, സന്യാസിമാർ അവരുടെ യാത്ര തുടർന്നു.
എന്നാൽ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന യുവസന്യാസിക്ക് (ശിഷ്യന്) ഇത് ഒട്ടും സഹിച്ചില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യവും ആശയക്കുഴപ്പവും പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആശ്രമത്തിലെ നിയമം ഗുരു ലംഘിച്ചല്ലോ എന്ന ചിന്ത അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. മണിക്കൂറുകളോളം നടന്നിട്ടും അവന് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ അവൻ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു: "ഗുരുവേ! അങ്ങേക്ക് എങ്ങനെ അതിന് കഴിഞ്ഞു? സ്ത്രീകളെ തൊടരുതെന്ന നിയമത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് വ്യക്തമായ അറിവുള്ളതല്ലേ? എന്നിട്ടും അങ്ങ് ആ സ്ത്രീയെ തോളിൽ ചുമന്നല്ലോ!"
മുതിർന്ന സന്യാസി ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ശിഷ്യനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
"മകനേ, ഞാൻ ആ സ്ത്രീയെ മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുൻപ് ആ പുഴക്കരയിൽ തന്നെ ഇറക്കിവിട്ടതാണ്. നീയാണല്ലോ അവളെ ഇപ്പോഴും നിന്റെ മനസ്സിൽ ചുമന്നുകൊണ്ട് നടക്കുന്നത്!"
ഗുണപാഠം: യുവസന്യാസിക്ക് നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത അറിവ് ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ ആ നിയമങ്ങളുടെ തടവുകാരനായി മാറി. എന്നാൽ മുതിർന്ന സന്യാസിക്ക് നിയമങ്ങളുടെ പിന്നിലുള്ള യഥാർത്ഥ ആത്മാവ് കാരുണ്യമാണെന്ന വലിയ തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയാണ് മനുഷ്യത്വത്തിന് മുൻഗണന നൽകേണ്ടതെന്നും, എപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം മനസ്സിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതെന്നും അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു.
കഥ 3: ഇന്നത്തെ കാലത്തെ ഒരു സോഫ്റ്റ്വെയർ എൻജിനീയർ (സിദ്ധാന്തവും പ്രയോഗവും)
നമുക്ക് ഇന്നത്തെ കാലത്തെ ഒരു ഉദാഹരണം നോക്കാം. എല്ലാ പ്രോഗ്രാമിംഗ് ലാംഗ്വേജുകളും മനപ്പാഠമാക്കിയ, പുസ്തകങ്ങളിലെ എല്ലാ സിദ്ധാന്തങ്ങളും അറിയാവുന്ന ഒരു മിടുക്കനായ സോഫ്റ്റ്വെയർ എൻജിനീയർ. കോഡിംഗിനെക്കുറിച്ച് വലിയ അറിവ് അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്.
ഒരിക്കൽ വലിയൊരു വെബ്സൈറ്റ് അല്ലെങ്കിൽ സിസ്റ്റം നിർമ്മിക്കുന്ന ജോലി അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചു. തന്റെ അറിവ് മുഴുവൻ ഉപയോഗിച്ച്, പുസ്തകങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ (Complex) സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ചേർത്താണ് അദ്ദേഹം അത് നിർമ്മിച്ചത്. തിയറി അനുസരിച്ച് അത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കോഡിംഗ് ആയിരുന്നു.
എന്നാൽ ഈ സിസ്റ്റം ലൈവ് ആയപ്പോൾ, അത് ഉപയോഗിക്കേണ്ട സാധാരണക്കാരായ ആളുകൾക്ക് അത് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നി. മാത്രമല്ല, അടുത്ത മാസം കമ്പനിയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മാറിയപ്പോൾ, ഈ സങ്കീർണ്ണമായ കോഡിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുക എന്നത് അസാധ്യമായി മാറി. ചെറിയൊരു മാറ്റം വരുത്തുമ്പോൾ തന്നെ സിസ്റ്റം മൊത്തത്തിൽ തകരാൻ (Bug) തുടങ്ങി. ദിവസങ്ങളോളം ഉറക്കമില്ലാതെ ഇരുന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അത് പരിഹരിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഈ പരാജയത്തിൽ നിന്നും ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽ നിന്നും വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി. അടുത്ത പ്രോജക്റ്റ് വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം തിയറി പുസ്തകങ്ങളിലെ സങ്കീർണ്ണതകൾ ഒഴിവാക്കി, വളരെ ലളിതവും (Simple) സുതാര്യവുമായ രീതിയിൽ കോഡ് എഴുതി.
ഇത് കണ്ട് ഒരു ജൂനിയർ എൻജിനീയർ ചോദിച്ചു: "എന്തുകൊണ്ടാണ് ചേട്ടൻ ഇത് ഇത്ര ലളിതമാക്കിയത്? പുസ്തകങ്ങളിൽ പറയുന്ന വലിയ ആർക്കിടെക്ചർ രീതികൾ ഇവിടെ ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?"
അപ്പോൾ ആ സീനിയർ എൻജിനീയർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "കാര്യങ്ങൾ സങ്കീർണ്ണമാക്കാൻ എളുപ്പമാണ്, എന്നാൽ ലളിതമാക്കാനാണ് പാട്. ജീവിതത്തിലും പ്രായോഗിക ലോകത്തും നിലനിൽക്കുന്നത് ലാളിത്യമാണ്."
ഗുണപാഠം: പുസ്തകത്തിലെ തിയറി അനുസരിച്ച് സങ്കീർണ്ണമായി കോഡ് ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് അറിവ് ആയിരുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ലോകത്ത് മനുഷ്യർക്ക് എന്താണ് ആവശ്യമെന്നും, മാറ്റങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് മാറാൻ പറ്റുന്ന ലാളിത്യമാണ് ഏറ്റവും വലിയ മിടുക്കെന്നും സ്വന്തം പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിച്ചെടുത്തത് തിരിച്ചറിവാണ്.
Comments (0)